Ostrowy Górnicze są od ponad stu lat związane z kopalnią "Kazimierz - Juliusz". Przez cztery wieki dzisiejsze nazywały się Niemce. Nową nazwę osada przyjęła w 1949 r. od pobliskiego starego przysiółka Ostrowy. Dodając przymiotnik "Górniczy", określono jednoznacznie charakter osady. Pierwsza historyczna wzmianka o Niemcach pochodzi z 1590 r., ale prawdopodobnie już w czasach piastowskich w nadprzemszańskiej puszczy istniało osadnictwo niemieckie, i stąd taka nazwa osady. W 1814 r., po przypadkowym odkryciu węgla (podczas kopania studni dla browaru), Feliks Walezjusz hr. Łubieński uruchomił tu kopalnię odkrywkową "Feliks"; od 1817 r. była ona własnością skarbu Królestwa Polskiego. Po ok. 10 latach zbudowano w tym miejscu kopalnię głębinową , eksploatowaną z przerwami do 1841 r., kiedy to strawił ją pożar, gaszony przez samego Józefa Cieszkowskiego. W 1857 r. wznowiono w niej wydobycie, ale w 1861 r. zatopiono po pożarze podziemnym. W 1874 r. Warszawskie Towarzystwo uruchomiło kopalnię Feliks I z szybami "Leopold" i "Gustaw", zatopioną w 1886 r., a w 1877 r. uruchomiło kopalnię "Feliks II" czynną do 1910 r. Ponownie eksploatowano ją w latach 1921 - 1925. Oprócz tej kopalni, w Niemcach czynne były jeszcze kopalnie: "Lilit" eksploatowana w latach 1913 - 1924 (właściciele - Henryk Koralewski, następnie spółka - Grodecki, Konopka i inni), "Henryk" 1923 - 1924, "Jakób", i "Dorota" 1933 - 1944. "Dorota" należała do spółki inż. St. Knothe, jego dwóch córek oraz Władysłąwa Jentysa. Ostatnim dyrektorem "Doroty był inż. Władysława Mackiewicz, który w lutym 1945 r. został wraz z rodziną zamordowany. Przy kopalni "Feliks" w latach 1822 - 1849 pracowała huta cynku "Joanna"; początkowo była własnością Konstantego Wolickiego i "króla cynku" Piotra Steinkellera; w 1824 r. przeszła na własność skarbu państwa; w 1840 zakończyła pracę. Na przełomie XIX i XX w. Warszawskie Towarzystwo Kopalń i Zakładów Hutniczych wybudowało tu ciekawy zespół budynków: willę dyrektora (ok. 1900 r.), w 1893 r. szpital, w 1901 r. szkołę (w latach okupacji hitlerowskiej była obozem dla jeńców brytyjskich) oraz budynki w stylu zakopiańskim: w 1904 r. ambulatorium i w 1903 r., wg projektu Franciszka Lilpopa i Karola Jankowskiego, wspaniały dom ludowy, zwany gospodą lub klubem; w latach 20. ub. wieku zespół powiększył się o dwa domy w stylu dworkowym dla urzędników. Klub postawiono w miejscu, w którym kiedyś stał pałacyk myśliwski Łubieńskiego.

W 1902 r. osadą wstrząsnęła śmierć inż. Karola Bokalskiego (ur. 1863 r.), zawiadowcy kopalni "Kazimierz", zastrzelonego przez górnika tej kopalni i działacza PPS - K. Nowaka. W Niemcach była bardzo silna organizacja PPS i Organizacja Bojowa tej partii; w 1905 r. liczyła nawet 700 członków, ale została zdziesiątkowana i unicestwiona "wsypami".

W 1906 r. założono Stowarzyszenie Spółdzielcze Spożywców "Robotnik", zaopatrujące w żywność miejscową ludność.

Początki sportu w Ostrowach Górniczych sięgają 1921 r., gdy przy kopalni powstał klub piłki nożnej "Świt" z siedzibą w Niemcach, od 1927 r. klub nazywał się "Strzelec", a od 1932 r. Towarzystwo Sportowe "ZEW" . Działalność sportowa nabrała rozmachu po 1960 r., kiedy to połączyły się działająca już od kilku lat "Kazimierzanka" i "Zew" w Górnika Kazimierz. Pierwszy większy sukces odnotowano w 1970 r., gdy "Górnik" awansował do ligi okręgowej.

W 1935 r. biskup częstochowski utworzył tu ekspozyturę parafii Porąbka; kościołem pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy była kaplica w zaadaptowanej sali kina "Zagłoba"; Pierwszym administratorem został ks. Jan Brodziński.

1 czerwca 1939 r. uruchomiono linię autobusową Sosnowiec - Klimontów - Porąbka - Kazimierz - Niemce - Maczki.

W latach międzywojennych Niemce należały do gminy olkusko-siewierskiej, powiatu będzińskiego i województwa kieleckiego.

Podczas okupacji hitlerowskiej chlubną i tragiczną kartę zapisała, działająca w konspiracji rodzina Flaczyków. Maria Flaczyk została zamordowana w obozie w Ravensbrück; jej syna Mieczysława, hitlerowcy zamordowali w więzieniu na Radosze; drugi syn, Kazimierz, przeżył obóz; trzeci syn Stanisław i córka Felicja zmuszeni byli żyć w ukryciu.

W 1945 r. Niemce wraz z Zagłębiem znalazły się w województwie śląskim.

Ostrowy Górnicze należały do 1950 r., tak jak Kazimierz, do gminy olkusko - siewierskiej i powiatu będzińskiego , a następnie do 1955 r. do gminy Kazimierz; po 1955 r. Ostrowy Górnicze były osiedlem. W 1957 r. erygowano tu parafię Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Pierwszym proboszczem został ks. Franciszek Piwowarski.

W 1964 r., przy klubie sportowym "Górnik" Kazimierz powstała sekcja siatkówki męskiej, od 1972 r. grała w sali przy Szkole Podstawowej Nr 32; w 1977 r. klub przenosi się z Ostrów do Kazimierza.

1 stycznia 1967 r. z osiedli Kazimierz i Ostrowy Górnicze powstało miasto Kazimierz Górniczy. Rok później ustanowiono jego herb, przedstawiający pół orła białego piastowskiego na czerwonym tle oraz dwa kominy fabryczne, szyb kopalniany z kołem wyciągowym i fragment koła zębatego na zielonym tle. W 1971 r. Kazimierz Górniczy odznaczono Krzyżem Partyzanckim w uznaniu zasług jego mieszkańców w antyhitlerowskim ruchu oporu.

1 stycznia 1973 r. do miasta Kazimierz Górniczy włączono Porąbkę, która utraciła prawa miejskie oraz Maczki. W wyniku reformy administracyjnej kraju, miasto Kazimierz Górniczy utraciło prawa miejskie i od 1 lipca 1975 r. jest dzielnicą Sosnowca. Na obszarze dzielnicy są osiedla: Bory, Ostrowy, Feliks, Dorota.