Świętojańska Noc Kulturalna w Zamku Sieleckim

Czy świat jest teatrem a my ludzie tylko aktorami, którym przypisana jest z góry określona rola? A może nasze twarze zdobią maski, które możemy z łatwością zmienić wcielając się w inną postać?

Nad tymi pytaniami mogliśmy się zastanowić podczas Świętojańskiej Nocy Kulturalnej przy Sosnowieckim Centrum Sztuki - Zamek Sielecki. Zamiast w pocie czoła szukać mistycznego kwiatu paproci, który obsypałby nas złotem, mogliśmy zachłysnąć się perlistym...śmiechem. Trudno było bowiem zachować powagę i nie dać się ponieść odprężającej fali podczas widowiska plenerowego „Król Mięsopust” Jarosława Marka Rymkiewicza. Widowisko powstałe na podstawie dramatu Gelderodego, w reżyserii Małgorzaty Chojnickiej i w niesamowitej choreografii Włodzimierz Kuca, na długo pozostanie w naszej pamięci.

[REKLAMA]
Tragifarsa, która mieliśmy przyjemność oglądać, to z pozoru banalna historia o ludzkiej namiętności. Zręcznie jednak wpleciono w nią wątek polityczno-historyczny, refleksje na temat teatru i życia, a może teatru jakim jest życie. Początkowo jest to opowieść o prostych służących królewskiego zamku - Kasi i Florku, którzy marzą o królewskim łożu, beztrosce i bogactwie, słowem o splendorach związanych z byciem koronowaną głową państwa. W rzeczywistości jednak nic nie jest takie, jakie się wydaje, a każdy człowiek, niezależnie od stanu społecznego (czy też posiadania), boryka się z problemami i przeciwnościami losu. Co bowiem zrobić ma król Hiszpanii Filip, który pragnie pojąć za żonę zwyczajną dziewkę (tylko szczupłą), a przypisana mu narzeczona Rosalinda budzi w nim wstręt? A sama Rosalinda, księżniczka maltańska, która pragnie doświadczać rozkoszy cielesnych z prawdziwym mężczyzną jak Florek? Co począć ma zakochana we Florku Kasia, którą jednak fascynuje bogactwo i perspektywa społecznego awansu?

Akcja rozwijała się w szalonym tempie (proporcjonalnie do szybkości biegów aktorów przemierzających kilometry zamkowymi korytarzami) i rosły też apetyty widzów na dobrą rozrywkę. Co rusz wybuchały salwy śmiechu na widok roztrzepanego Skoczka i flegmatycznego Gęby, tajemnicze anielskie wcielenie Gariela w białej sukni prowokowało do dzikiej radości samym wyglądem, a zmysły rozpalała hiszpańska muzyka i taniec. Nawet roszący deszcz wyczuł pojawienie się w nieodpowiednim momencie, bo tylko wstydliwie pokropił i pozwolił nam cieszyć się plenerowym spektaklem.

Tej nocy sosnowiczanie nie mieli masek na twarzy, byli sobą a nie aktorami. Przedstawienie udowodniło, że Sosnowiec kocha kulturę i prosi o jeszcze. Pani reżyser obiecała nam „Dziady”, a zatem do zobaczenia podczas kolejnej kulturalnej nocy.

Justyna Gul